ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਯਤੀ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਗਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਪਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਯਤੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੇ ਆਸੁਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਧ੍ਰੁਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸੁੱਚੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਥ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਹ ਰਥ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇਜਯ, ਸਮਵਰਤਵਾਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਰਥ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਗਰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੌਨਕ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕੇ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਰਥ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਥ ਬਰਹਦਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ। ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਹਸੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਯੁਵਾਂ ਰੂਪ ਦੇ ਬਦਲੇ।" "ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ," ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਯਦੁ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" "ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਮੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" "ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ, ਹੇ ਧਰਮ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਹ ਲੈ ਸਕੇ।" ਯਦੁ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। "ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਧ੍ਰੁਯੁ, ਤੁਰਵਸੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਜੈਯ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।" ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੈਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਬੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਛੁਆ ਆਪਣੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰਦਾ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ 'ਤੇ ਸੋਚ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।