ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸੱਪ ਹੁਣ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲੋ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਲਿਆ। ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਪ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਚੱਲੋ; ਸੂਰਜ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਤਾਪ ਸਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਸੜ ਗਏ ਹਾਂ। ਗਰੁੜ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚੱਲ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਇਕ ਕਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਬੜੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ। ਜਦੋਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਆਈ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਗਰੁੜ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" ਕਦਰੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਦੱਸੋ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁੱਤ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ, ਨਾ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ। ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਇਕਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ? ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਛਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਵਾਉਂ।" ਕਦਰੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਜਲ ਨਾਲ ਲਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਜਲ ਲਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਾਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਜੋ ਜਲ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਸਥਾਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਜੋ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਜਲ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੀ ਜਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਲ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਗੰਗਾ 'ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੰਜ਼ਰਾ ਨਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਇਹ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਦੋਨੋ ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੰਜ਼ਰਾ ਸੰਗਮ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਦੇਵਾਗਮ' ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਧਨ ਲਈ ਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵਰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਰਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੜਪ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਮਾਣ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਅਹਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਬਲੀ, ਤਵਸ਼੍ਟ੍ਰ, ਨਮੁਚਿ, ਸ਼ੰਬਰ, ਮਾਇਆ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿਚ ਮਾਣੀ। ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਤਵਸ਼੍ਟ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਡਟੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੜਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਨਗਰ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਇਹ ਮਲਯ ਖੇਤਰ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ।