ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾ ਪਏ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੇਕ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਿਆ—ਜੋ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੀਏ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਰਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਲ ਚੱਲੀਏ।" ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਲ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਵੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਉੱਥੇ ਬਿਤਾਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉੱਥੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਲਿੰਗ ਹਟਾ ਦੇ।" ਪਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਲਿੰਗ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਉੱਤਮ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਹਟਾਏ ਜਾਣ। ਪਰਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਕਰਮ ਭਾਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਏ ਜਾਣ।" ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਦਿਖਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਨ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਮਹੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾ ਹਿਲਿਆ, ਤਦ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਸਭ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, "ਮਾਤਾ ਗੌਤਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ," ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ 'ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਤੀਰਥ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲਾ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਵਿਆਸ ਤੀਰਥ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਦਸ ਮਨੋਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਵੀ ਬਣੇ। ਉਹ ਅੰਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ—ਜੋ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਦੇਵੀ-ਸੰਤਾਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਪਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਤਾਂ ਸਬ ਤੋਂ ਵਧ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ।" ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਕਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦੇ-ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਾਨ, ਕਲਸ਼ ਜਨਮੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ?" "ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇੱਥੇ ਤਪ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਢੰਗ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਤਪ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਦਇਆਲੁ ਤੇ ਸੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਸੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਦਇਆ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹੋ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਏ, ਤੇ ਜੋ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ਜ ਬਣੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੋਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤਪ ਕਰੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ, ਗੰਗਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਨਾਂ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਕਦੇ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।