ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਤਾਰਾ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਕਿਵੇਂ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: “ਜੇ ਤਾਰਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਤਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਸੁਰ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ।” “ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਸੁਖ, ਯਸ਼, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨੰਦੀ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤਟ ਨੂੰ ਨੰਦੀਤਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਆਨੰਦ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਭਵਤੀਰਥ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਭਵਾ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ, ਅਤੇ ਸੱਚ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹਨ।” ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ: ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਕਰਤੱਵ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪੈਂਤੀ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇ—ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਪੱਤਣ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਚੰਗੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਧਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਪਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਸੀ, ਨਾਂ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਨਾਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ; ਹਰ ਕੋਈ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਭਵਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਭਵਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਵਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ। ਉਸ ਅੱਖ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਣਸੰਭਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਹਾ ਪਾਪ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਹੋਵੇ। ਭਵਾ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭਵਤੀਰਥ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਭਵਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਮਿਆ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਭਵਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਸਾਹਸਰਕੁੰਡ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਆਦਿਕ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਦ ਲੋਕਪਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਆ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਹੀਂ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅਯੋਧਿਆ ਚੱਲੀਏ।” ਉੱਥੇ, ਜਦ ਭਰਾ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਤੂੰ ਗੋਦ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਉਸਦੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਅਫਵਾਹ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ “ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ” ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਆ ਬੈਠੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।