ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸੁਕ੍ਰਾਚਾਰ੍ਯਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ, ਘਰ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਧਰਮ ਹੈ—ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਕ੍ਰਾਚਾਰ੍ਯਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਵੀ (ਪੋਇਟ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਚੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਉਲੰਘਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਕਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—"ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਪੀਂਵਾਂਗਾ, ਸੋਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਰਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਅਨਿਆਇਤ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇਗੀ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਆਦਰ ਦਿਓ, ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਧੋਖੇ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਤਦ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਚਾ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲੇ, ਭਾਵਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਸੁਕ੍ਰਾ ਜੀਵ ਨਾਲ ਚੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—"ਸੁਣੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਹੇ ਚੰਦਰ!" "ਤੂੰ, ਪਾਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਪਾਪ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਚੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਸੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਭਕਤ ਜੜੀਆਂ ਪੂਛੀਆਂ—ਤਾਰਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣ ਲਈ। ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਇਆ—"ਜੇ ਤਾਰਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਚ-ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸੁਕ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ— "ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀ ਬਣੇਗੀ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" "ਆਨੰਦ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਖੁਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵਾਧਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਉਥੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨੰਦੀ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਨੰਦੀ-ਤਟ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਆਨੰਦ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਆਨੰਦ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਵਾ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪੁੰਨਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ ਧਰਮ ਦਾ ਉਚਾ ਰੱਖਵਾਲਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਚਿਨਬਰ੍ਹੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੈਂਤੀ ਮਿਲੀਅਨ (3.5 ਕਰੋੜ) ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਰੱਖਿਆ—"ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ— ਤਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਚਰਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ-ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਦ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਥੇ ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ; ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਦਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਚਿਨਬਰ੍ਹੀ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਭਾਵਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਭਾਵਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ—"ਮੇਰਾ ਤੀਜਾ ਨੇਤ੍ਰ ਦੇਖੋ।" ਤਦ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਾ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇਤ੍ਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਨਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ (ਸ਼ਿਵ) ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ—ਜੋ ਮਹਾ-ਪਾਪ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਭਾਵਾ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਭਵਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਾਵਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਚਿਨਬਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਮਹਿਮਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਭਵਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਤੱਤਰ (70) ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।