ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਕੰਮ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖ ਲਏ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ’ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ’ਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਦੂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਸ਼ਾਪ, ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਰਾਜੇ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ, ਵੰਡ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇ ਲਾਜ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਗੁਆ ਦੇਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਹਰੇਕ ਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਘਰ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਕਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ’ਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਚੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਕਵੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ—"ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਸੁੱਤਾਂਗਾ, ਨਾ ਬੋਲਾਂਗਾ।" "ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਆਦਰ ਦੇ, ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੋਖਾ ਧਾਰੀ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤੀ ਲਈ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਈ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਚੰਦਰਮਾ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਆਖਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤਾਰਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੁਲਝਾਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ—"ਜੇ ਤਾਰਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਗੌਤਮੀ ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਤਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਯਮਿਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਮੁੜ ਮਿਲੀ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—"ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੇਗੀ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਜੋ ਵੀ ਤੀਰਥ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" "ਆਨੰਦ ਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਯਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉੱਥੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨੰਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨੰਦੀਤਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਭਵਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਵਾ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਤ-ਚਿਤ-ਆਨੰਦ ਹੈ।" ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ: ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖ਼ਸ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪੰਜਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ: "ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਉੱਚ ਕੁਟੰਬ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਚਲਣ ਹੈ।" "ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੇ ਜਾ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।