ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨੰਦੀਤਟਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਅਤ੍ਰੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਦਰਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਜੀਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ।" ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ, ਤਾਰਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਤਾਰਾ, ਧੀਰਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਯਾਣੀ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਲੋਭ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੱਸਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਐਸੀ ਔਰਤ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕਿਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਸੁਚੱਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਏ ਪੁਰਖ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਕੰਮ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਸਦੇ ਕਰਤੂਤ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਲੜ ਪਿਆ। ਪਰ ਚੰਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਚੰਦਰ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਸਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਾਫੀ, ਵੰਡ, ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰ ਉਪਾਅ ਅਜ਼ਮਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਨੇ ਨੀਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੁਆਰਥ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣਾ ਸੁਆਰਥ ਗੁਆਉਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਮੂੜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪੁੱਛਿਆ। ਵੈਰੀ ਵੀ ਜੇ ਘਰ ਆ ਜਾਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੀ ਦੱਸੀ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੰਦਰ ਦੀ ਇਹ ਭੁੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ। ਕਵੀ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਾ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਸੋਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ—ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" "ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਆਦਰ ਕਰ, ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੀ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਰ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਚੰਦਰ! ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਕুষ্ঠ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾ।" ਸਿਆਣੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਚੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮਿਰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੈ ਗਿਆ। ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਾਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, "ਜੇ ਤਾਰਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਗੌਤਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਤਾਰਾ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਗੌਤਮੀ! ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੂਜਨੀਯ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।