ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਰਸ਼ਟੀਸੇਣ ਦਾ ਪੁੱਰ ਕਾਸ਼ਯਪ ਸੀ। ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਸ਼ਿਪਾ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਰ ਦਿਰਘਤਪਸ ਸੀ। ਦਿਰਘਤਪਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਹੋਏ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵ੍ਰਿਦਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਧਨਵੰਤਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ ਜਨਮੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ। ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਆਯੁਰਵੇਦ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਇੱਥੇ ਵੈਦ ਬਣੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਰ ਕੇਤੁਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਕੇਤੁਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਰ ਭੀਮਰਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਭੀਮਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਰ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ; ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ‘ਕਸ਼ੇਮਕਾ’ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਹਾਨ ਨਿਕੁੰਭਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖਾਲੀ ਰਹੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗੋਮਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸਨ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਵੱਸਿਆ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯ ਦਾ ਪੁੱਰ, ਜੋ ਦੁਰਦਾਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਰਸਤ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹਥਿਆ ਲਈ। ਮਹਾਨ-ਅਤਮਾ ਦੁਰਦਾਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਵੈਰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੋਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਨਾਮਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਵਤਸਭਰਗ ਅਤੇ ਵਤਸ—ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਰ ਅਲਰਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਰ ਸੰਨਤੀ ਸੀ। ਅਲਰਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਲਰਕ ਨੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਯੁਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣੇ। ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਆਯੁ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਯੁਵਾਨੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਕਸ਼ੇਮਕਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸਾਈ। ਸੰਨਤੀ ਦਾ ਵੀ ਵਾਰਸ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੀਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ; ਸੁਨੀਥਾ ਦਾ ਵਾਰਸ ਕਸ਼ੇਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਸ਼ੇਮਾ ਦਾ ਪੁੱਰ ਕੇਤੁਮਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਰ ਸੁਕੇਤੁ ਸੀ; ਸੁਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਰ ਧਰਮਕੇਤੁ ਸੀ। ਧਰਮਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ; ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਰ ਵਿਭੂ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਵਿਭੂ ਦਾ ਪੁੱਰ ਆਨਰਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਰ ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਸੀ; ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ; ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਰ ਭਾਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਵਤਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਤਸਭੂਮੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧਰਤੀ ਭਾਰਗਭੂਮੀ; ਇਹ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਵੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ—ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਵਿਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਛੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸਮਯਾਤੀ, ਆਯਾਤੀ, ਅਤੇ ਪਾਰਸ਼ਵਕਾ—ਇਹ ਜਨਮੇ; ਯਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ। ਮਹਾਨ ਧਰਮਵਾਨ ਯਤੀ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਧੀ ਗਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਯਤੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ। ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ, ਅਸੁਰ ਕੁੰਵਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਦੁਰਯੁ, ਅਨੁ, ਅਤੇ ਪੁਰੁ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਭੂषणਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥ ਨਾਲ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਫਿਰ ਜਨਮੇਜਯਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਸੀ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਗਰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਗਰਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ।