ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ? ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਅੱਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਯਯਾਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਅਨਿਆਇਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ—ਦਿਨ ਰਾਤ, ਤੇਜ਼ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ।" "ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਦੇ ਦੋ। ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਜੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਜੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਯਦੁ, ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਸੱਚਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।" ਪਰ ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਨੀ ਪਿਤਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਤੁਰਵਸੁ ਨੇ ਵੀ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲੈ।" ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲੈ।" ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ 'ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਪੁਰੁ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਿਨਾ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਪੁਰੁ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਚੁੱਕੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਵਾਪਸ ਦੇ।" ਪੁਰੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਧਲਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਬੁਢਾਪਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?" "ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ ਜੋ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਰੁ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਤੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਪੁਰੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦਵਾਂ?" ਪੁਰੁ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਇਆ ਬੁਢਾਪਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਓ।" ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਕਾਲ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਕਾਲੰਜਰ, ਯਯਾਤਾ, ਨਹੁਸ਼ਾ, ਪੌਰਾ, ਸ਼ੌਕ੍ਰਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (108) ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਹਰ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾ-ਜੋੜੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ। ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਰੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਦ ਨਾਰੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਬਾਂਝ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਪਸਰਾ-ਜੋੜੀ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਕਾਰਣ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹੋੜ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਲਈ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬੈਠੀ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ; "ਜਾ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ।" ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮੇਨਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਪ ਛੱਡਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੰਜਰ ਤੇ ਹਰਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।