ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੀੜਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਹ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤਲਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ—ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ—ਭਾਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ—ਪਰੁਸ਼ਣੀ-ਸੰਗਮ—ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ੁਭਾਤ੍ਰੇਈ; ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਰੁਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਆਤ੍ਰੇਈ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ; ਪਰ ਅੰਗਿਰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਵਤੀਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਸਾਸ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਸੀ, ਕੋਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਓ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਤੁਾਡਾ ਪਤੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ, ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਮਧੁਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੁਾਡਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਹਾਓ। ਮੈਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਜਲ ਵਿਚ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹਾਂ," ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਸੋਚੋ: ਜਲ, ਮਾਵਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਸੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹਨ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਮਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, "ਜਲ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ," ਅਤੇ "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ," ਤਾਂ ਮਾਂ ਵੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਤੱਤ ਵਿੱਖੇ ਵਿਰੋਧ ਹੈ, ਜਲ ਰੂਪ ਕਰਕੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਭਾਰਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਲਤ੍ਰਮ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਧਾਰੋ—ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਕਰੋ। ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋੜੀ ਬਣ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਉਮਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੋੜਾ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਜਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਗਈ। ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੋ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ—ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ—ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅਤੇ ਗੌਤਮ— ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ, ਜਾਬਾਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਮੀਮਾਂਸਾ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਪਕੜ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਦੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੋਹਾਂ ਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਪੁੱਛੀ। ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੋਲ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਵਿਚ ਪਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਭਾਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਤਦ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸੀ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਗਿਆਨ ਹੀ ਕਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਕਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।