ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮਿਲੀ—ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ, ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸੀ, ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸਨੇਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਵੈਰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਘਾਸਾ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੈਰ੍ਰਿਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਨਾਂਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਲੱਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇ, ਦਸ-ਮੁਖੀ।” ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ 108 ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਗਾਲ, ਪਤਿਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਦਿਤਾ; ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਗਰਵ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਨਾਗਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਪਰਬਤ ਤੇ ਕੌਣ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਪਰਬਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਲੰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਰਬਤ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇਗਾ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ,” ਪਰ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ (ਰਾਵਣ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਦਸ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਰਾਵਣ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿਤਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਯੋਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰ ਪाकर, ਰਾਵਣ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਰ-ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਤਲਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਬਾਰਾ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਇੱਛਿਤ ਵਸਤਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ-ਸੰਗਮ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਜਨਮੀ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਭਾਤ੍ਰੇਈ ਰੱਖਿਆ; ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਦੁर्वਾਸਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਅੱਗ ਤੋਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਰੁਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਆਤ੍ਰੇਈ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਤੋਂ, ਅੰਗਿਰਸਸ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਅੰਗਿਰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤ੍ਰੇਈ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਸਸ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਤੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਤ੍ਰੇਈ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਅੱਗ-ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤ੍ਰਿ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।” ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡੁਬਾ ਦੇ।” ਆਤ੍ਰੇਈ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗੀ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?” “ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾ।” ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਵਾਸ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਸਥਾ, ਅਤੇ ਅਤ੍ਰਿ-ਕੁਲ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਨੇਹ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਵਜੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ।