ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯਗ੍ਯ ਕਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹੋਤਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭੇਟ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵਤ੍ਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ—ਇਹ ਤੱਕ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ, ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਧਯਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚਤਮ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਖਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ਼ਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਨੋਹਰ ਨਗਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਨ ਉਚਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ਼ਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ਼ਗੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਿਵਾਉ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀ ਬਣਾਈਆਂ, ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਹਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ, ਮਨੋਹਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਵਜ੍ਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਗੀਤ ਦੇਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਆਪਸੀ ਆਨੰਦ ਲਈ ਹੈ? ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ—ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ—ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਜਾਈਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਛੋਟਾ ਸੀ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਈ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਗ੍ਯ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਹਰੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਨਗਰੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ—ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਜ੍ਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ, ਭਵਿੱਖ ਜਾਂ ਅੱਜ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਕੀਤਾ।” ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਟਾਇਆ, ਆਤ੍ਰੇਯ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਨਕਲ ਸੀ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਆਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ; ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ—ਇਹ ਮੁੜ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।” “ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰਾ ਥਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਨ, ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਦਿਉ; ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆں ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨਹੀਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਦੈਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਆਤ੍ਰੇਯ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਤਪस्या ਕਰਦੇ, ਸਭ ਦੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਗ੍ਯ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: “ਹਾਏ, ਮੋਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਏਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ—even ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ! ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ ਸੀ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਜਦੋਂ ਆਤ੍ਰੇਯ ਲਜਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ; ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜਾ ਆਤ੍ਰੇਯ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸੁਖਲਭ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।” “ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਸਿਰਫ਼ ਓਥੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਣਗੇ; ਓਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਥਾਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਆਤ੍ਰੇਯ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਖੁੰਨ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ—ਕਪਿਲਾਸੰਗਮ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਓਥੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ—ਕਪਿਲਾ—ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਤਪ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ। “ਵੇਨਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰਾਜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ।” “ਵੇਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ?