ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵਿਰਾਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ—"ਧਨ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹਨ।" ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਕਠਨਾਈ ਸਹਿਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਹਾਏ, ਮੰਦ-ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਹੋਵੇ! ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਰਾਗ; ਜੋ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨੀ ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਆਚਾਰਿਆ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—"ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ: 'ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।" ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼' ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਇਜਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰੀਆਂ: "ਕ੍ਰੋਧ ਪਹਿਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਵਿਅਰਥ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਨੇਕ-ਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਇਆ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਵਿਰਾਗੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਇਹ ਮੋਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ।" "ਇਸ ਮੋਹ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਦੈਤ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੀਵ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਖੜਗਤੀਰਥ, ਗਿਆਨਤੀਰਥ, ਕਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੈਲੂਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਸੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਆਤਰੇਯ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਅਨਵਿੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ, ਆਤਰੇਯ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਲਈ, ਅਗਨੀ ਹੋਤ੍ਰ-ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਹਵਨ-ਸਾਮਗ੍ਰੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ-ਯਜਨ ਮੁੜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਰਵਤ-ਸਾਮਰਥਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ—even ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ, ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਉੱਚਤ ਨ੍ਰਿਤ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣਦਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੰਖਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਚੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਇੰਦਰ-ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਰਤਨ-ਭਰੀ, ਗੁਣਾਂ-ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਦੇਖ ਕੇ। ਆਪਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਨ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—"ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ-ਮੂਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਇੰਦਰ-ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਿੰ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਗਰ-ਰਖਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾ-ਸਰਜਕ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂੰ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਬਣਾਏ; ਸ਼ਚੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਖੁਤ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ-ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਦਵਾਨ-ਸਭਾ, ਆਕਾਸ਼-ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਵਜ੍ਰ-ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ, ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਜ੍ਰ-ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਨ੍ਰਿਤ-ਗਾਇਕੀ, ਸਭ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੋਤਮ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਐਸੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਰੰਤ— "ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਕੀ ਆਪਸੀ ਸੁਖ ਲਈ? ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਚਲ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨ ਛੋਟਾ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਣਾਏ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼-ਪ੍ਰਥਵੀ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਹਰੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ਚੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਨਗਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਵਜ੍ਰ-ਧਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗੂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਾਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨ 'ਚ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।