ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚਲੇ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ। ਪਰ ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਲਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰੇਗੀ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਓ।” ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਧਸਥਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਨਾਰਦ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਗੌਤਮੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: “ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਖਿਆਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਬੁਧੀ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਸੁਖ-ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਯਾਦ, ਲਾਜ, ਧਿਰਜ, ਖਿਮਾ, ਸਫਲਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਹਨ। ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਾਤ, ਆਕਾਸ਼, ਚਾਂਦਨੀ, ਅਸੀਸ, ਭਲਾ, ਵਿਅਾਪਕਤਾ, ਮਾਇਆ, ਸਵੇਰ, ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਧੀਰਜਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਿਆਂ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?” ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚਲੋ, ਚਲੋ,” ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ poverty ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤਕ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦੁਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਥਾਨ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਥਵਿਸ਼ਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ, ਮਧੁਚੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਅਗਰਣੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਰੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ? ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਤਦ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਵਲ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਜੇਤਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਦੋਸਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਾਸਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਚੰਦਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਪਸਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਰਣੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਧੁਚੰਦਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਰੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ; ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਕ ਅਸਰੀਰੀ ਵਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਗੰਗਾ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇচ্ছਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ; ਗੌਤਮੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਤੇ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਸਭ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।