ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਲਜਾਂਦੀ ਹੈਂ ਕਿ 'ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ', ਪਰ ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਨਾ ਘਮੰਡ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਗੋਂ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਝੂਠੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਸਿਰਫ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਨਸ਼ਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜੋ ਕਦਰਦਾਨ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਨੇਕ, ਵਿਦਵਾਨ, ਵੀਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੱਡਾਪਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਆਪ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਟ, ਕਠੋਰ, ਦੁਰਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਲੋਭੀ, ਅਪਾਹਜ ਅਤੇ ਠੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨੀਚ, ਅਕਦਰਦਾਨ, ਅਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਤਰ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਪਸੰਦ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ-ਮੁੱਟੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਘੜੇ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਓਹੋ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮੀ ਹੀ ਇਸ ਝਗੜੇ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਕਰੇਗੀ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਚਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਦ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਦ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੱਜ਼ਤ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ— ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮੋਖਸ਼, ਯਾਦ, ਲਾਜ, ਧੀਰਜ, ਮਾਫੀ, ਸਫਲਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ— ਅਹੰਕਾਰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਾਤ, ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦਨੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਭਲਾਈ, ਵਿਅਪਕਤਾ, ਮਾਇਆ, ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ— ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ— ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਲੰਬਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਣਾ? ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੀ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਵੇਖੀਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਇਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੱਲ, ਚੱਲ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਨਾਸਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਭਾਨੁਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਥਵੀਸ਼ਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮਧੁਚੱਛੰਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਦ ਦਿਸਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਠਹਿਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਦੱਸ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮਨੋਂ ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਵਸ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਲਾਡ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ, ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿਉਂ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਭਰੋਸਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਧੁਚੱਛੰਦਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਿਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਲਕਸ਼ ਫ਼ਲਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ।