ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੌਦਗਲਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਜਾ; ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ,” ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਮੌਦਗਲਿ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਮੌਦਗਲਿਆ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਮੌਦਗਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਮੌਦਗਲਿਆ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਮੌਦਗਲਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪਤਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਖਾ ਲੈਂਦੇ, ਮੌਦਗਲਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਹ ਸੁਣਦੇ, ਮੌਦਗਲਿਆ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੌਦਗਲਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: “ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਢਾਪਾ, ਜਨਮ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ? ਇਸ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।” ਮੌਦਗਲਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤ, “ਜੀ ਆਇਆ ਨੂ” ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਜਦ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਕਲੀਫ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਅਸੁਭਾਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?” ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਭਲਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਬੀਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨੀਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਕਦੇ ਆਮ ਨਹੀਂ ਉਗ ਸਕਦਾ।