ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਪੱਖੇ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਜ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਇੰਦਰ—ਜੋ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ, ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਸੀ—ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇ।" ਵੈਰ ਦੀ ਆਗ ਤੋਂ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਜੋ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਮੂਹ ਤੇ ਆਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਚੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਧਿਆਪਕ—ਮੇਰਾ ਸੱਸੁਰ—ਜਿਸ ਨੇ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੇਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸਨੇ 'ਜਾ, ਜਾ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ—all ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ।" ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਿਰਣਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਜਦੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਮੋਹ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਯਜਨ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਸਿਰਫ ਔਰਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ।" "ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਉੱਥੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।" "ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।" "ਹੋਰਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਹਰਾ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" "ਭਗਤੀ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਧਾਰਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸੋ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਬਿਨਾ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਜੋ ਕਰਮ ਅਕੇਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਧਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਪਤਨੀ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਅੰਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ; ਡੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀ, ਗੌਤਮੀ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਏਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਗਾ—ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ—ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਡੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰੀ: "ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕ-ਰੂਪ, ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।" "ਸਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇਵਤਾ, ਧੰਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸਿਰ ਦੇਖਿਆ; ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਕਰਤਾਬ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।" "ਤਦ ਪਾਪ, ਗਰੀਬੀ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਦੁਖ ਲਗਾਤਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁਖ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।" "ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੰਸਾਰ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਉਮਾ, ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ।'" "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲੀ, ਜੈ ਹੋ! ਤੂੰ ਆਨੰਦ, ਧਿਆਨ, ਪਰਮ ਮੋਖ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਮੰਗਲ, ਆਦਿ-ਸਿੱਧੀ, ਬੋਲੀ, ਗਿਆਨ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਤੇ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।