ਅਗਨੀ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਕਿਦਰੇ-ਕਿਦਰੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਵਰਨਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਕਮਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਗੀ; ਅੱਜ ਤੋਂ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੀ। ਪਰ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਪੁੰਨ (ਮਹਾਨਤਾ) ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ, ਨਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸੁਵਰਨਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੁਵਰਨਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਅਪਹਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਜਵਾਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਆਪ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਨਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੌੰਦਰਤਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਨਦੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਸੁਵਰਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਆਗਨੇਈ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀਸ਼ਵਰੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਅਗਨੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤਪੋਵਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਕੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਬਜਕਾ ਤੋਂ ਪੱਛਮੀ ਪਾਰ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਪੋਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵਿਚਕਾਰ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫੇਨਾ ਨਦੀ ਦਾ ਸੰਗਮ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪਾ ਅਤੇ ਹਨੁਮਤਾ ਵੀ ਹਨ। ਅਬਜਕਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਮੁੜ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ; ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਇੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਨਾਮੁਚੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ; ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੇਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਜੋ ਫੇਨਾ ਰੂਪ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫੋਮ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਠੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਫੇਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੇਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ। ਜਿੱਥੇ ਹਨੁਮਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਿਰਫ ਕੂਦ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਿਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪਾਰ ਮਾਰਜਾਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ; ਹਨੁਮਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਕਪਾ ਅਤੇ ਅਬਜਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਹੀਰੰਯ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੈ। ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਬਣ ਗਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ; ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਸ਼ਨੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਰਾਜਿਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਹਾਸ਼ਨੀ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਨਾਲ ਸੀ, ਹਰਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਗਿਆ।