ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵਹਿਨੀ (ਅਗਨੀ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਹਿਨੀ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸ।" ਮੈਂ ਵਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਣ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਬਾਰੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਉੱਤੇ ਅਗਨੀ ਜੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਿਦੀਵਤ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਰਮਲ, ਆਦਿ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਉਤਪੰਨ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਭ, ਅਨੰਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵਰਣ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵਰਣ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮੇ। ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਕੁਝ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸੁਵਰਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਇਕੱਠੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸੁਣ: ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਰੂਪਾਵਲੀ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ।" "ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੇ ਸੁਵਰਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣੀ ਪਰ ਗਰੀਬ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਵਰਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੁਵਰਣ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਚਲ ਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਪ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇ।" "ਸੁਵਰਣ ਆਪ ਹੀ ਕਮਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਗੀ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾਹ ਕਦੇ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉਥੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਸੁਵਰਣਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵਪਤੀ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਪਹਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੁਵਰਣਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਰਕ ਲੋਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਨੀ ਦੇ ਜਵਾਈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਖੁਦ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਣਾ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਨਿਤ ਧਰਮ ਨੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਥੇ ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਨੰਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਪਿਆ। ਉਸ ਨਦੀ ਦਾ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਸੰਗਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਸੁਵਰਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਆਗਨੇਈ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀਸ਼ਵਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ, ਦੋਵਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਅਗਨੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤਪੋਵਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੋਵਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ।