ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ, “ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਗਿਆਨੀ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ 'ਸ਼ਿਵਾ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਾਪੀ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ। ਬਸ ਹੁਣ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ।” ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਣੀ, ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।” ਦੇਵਾਪੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ 'ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ' ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਪੀ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਪੀ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇਣੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ। ਨੰਦਿਨ ਰਸਾਤਲ ਲੋਕ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਆਦਿਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਪੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ, ਰਿਤਵਿਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਖੁਦ ਸ਼ੰਭੂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੇਵਾਪੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਗਤਪਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਰਹੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਤੀਰਥ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਪੋਵਨ, ਨੰਦਿਨੀ ਦਾ ਸੰਗਮ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਮ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਦੱਖ ਪੂਤਰੀ ਸੁੰਦਰ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਚਤ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਬੱਚੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਪ ਨਾ ਕਰ, ਸੁੰਦਰਿ।” ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਚਾਹੁਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਡਰ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਭਵਾਨੀ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਤੋਂ ਉਠੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, “ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਤਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਦਮਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਕਾਲ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਹਨ—ਉਹਨੂੰ ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤਾਰਕਾ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂ ਜੋ ਉਚਿਤ ਸਮਝ, ਉਹ ਕਰ।” “ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ੰਭੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੇ।” ਤਦ, ਧੂਤਸ਼ਨ ਨਾਂ ਅਗਨਿ ਨੇ ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਗਤਪਤੀ ਉਮਾ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਗਨਿ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ, ਤੋਤਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਧੂਤਸ਼ਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।” ਪਾਰਵਤੀ ਲਜਾ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, “ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਜੋ ਤੋਤਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਨਾ ਬੋਲ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ, ਇਹ ਲੈ ਜਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅਗਨਿ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਗਨਿ ਉਥੋਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਬੀਜ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਵਾਹਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਊਰਜਾ ਸੁੱਟੀ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ—ਸੁਵਰਣ ਅਤੇ ਸੁਵਰਣਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿਤੀਯ ਸਨ, ਸਦਾ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਵਰਣਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁਵਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਵਕ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀ ਦਾ ਵਿਹਾਹ ਕਰਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ।