ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਕਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਅਦਮ੍ਯ ਸੀ। ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਮਈ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰਿਯਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁਣਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ, ਕਈ ਸਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ—ਚਿੱਤਰਰਥ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਲਕਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰੀਨ ਕੁਰੂ ਦੇ ਰਸਾਲ ਫਲਦਾਰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਸੰਚਰਿਤ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਲਾ ਵੰਸ਼ੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਆਯੁ, ਗਿਆਨੀ ਅਮਾਵਾਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਯੁ, ਵਾਨਾਯੁ ਅਤੇ ਬਹੁਆਯੁ। ਅਮਾਵਾਸੁ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਕੰਚਨਪ੍ਰਭਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਕੰਚਨਪ੍ਰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਸੀ; ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਹਨੂ ਜੰਮੇ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਰਪ-ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਜਹਨੂ ਦੇ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਜਹਨੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਉੱਦਮ ਵਿਅਰਥ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਹਨੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਅੱਧੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਕਾਵੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਸੁਨੰਦ ਤੋਂ ਅਜਕਾ ਜੰਮੇ। ਅਜਕਾ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਹੋਇਆ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕੁਸ਼ਿਕ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਕੁਸ਼ਾਂਬ ਅਤੇ ਮੂਰਤਿਮਾਨ—ਸਭ ਇਸ਼ਵਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ। ਕੁਸ਼ਿਕ ਸਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ, ਡਰ ਕੇ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਉਪਕਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਲਈ, ਆਪ ਹੀ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਗਾਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੌਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਾਧੀ ਜੰਮੇ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗਾ ਧੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਗਾਧੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਕਾਵ੍ਯ ਵੰਸ਼ਜ ਰਿਚੀਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਗਾਧੀ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨ ਦਾ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹਵਨ ਵਰਤ। ਤੈਥੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੋਏਗਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋਏਗਾ, ਉੱਚੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਡੋਲ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ। ਇਹ ਹਵਨ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਚੀਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗਾਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਿਚੀਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਲਏ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਵਨ ਅਪਣਾਇਆ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹਵਨ ਬਦਲ ਕੇ ਠੱਗ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਏਗਾ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਬ੍ਰਹਮਤੱਤਵ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਏਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਈ ਗਈ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ।