ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਰੱਖੋ—ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਰੁਤਗਣ ਅਬ ਅਮਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਸਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਢੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ‘ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ,’ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗ ਲਿਆਈ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਸੁੰਦਰ ਭਾਲ ਵਾਲੀ।” ਸਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਧੇਰੇ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਜੇਤੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। “ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਵਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੋ।” ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ,” ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਵੱਡੀ ਵਸਤੂ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਜੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। “ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਤ੍ਰੋਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਦਾਨ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਵਾਟ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਕੋਈ ਔਰਤ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦਿਤੀ, ਸੁਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਖਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। “ਜੋ ਲੋਕ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪੈਸਾ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਵੇਹਰ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਅਨਾਦਿ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਚੇਤਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ। “ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੌਦਸ ਤੇ ਅਠਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। “ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਤੀਰਥ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਿਤ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਾਪ-ਰਹਿਤਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਭੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਮਲ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਿੱਥੇ ਜਮ-ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਖਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਬੂਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨੁਹ੍ਰਾਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੇਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਅਨੁਹ੍ਰਾਦਾ ਮੌਤ ਦਾ ਪੌਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੇਤੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤੇ ਹੋਏ। ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਉੱਲੂ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਲੂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਲੂ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਮਾ ਯੁੱਧ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਲੜਦੇ ਰਹੇ; ਨਾ ਉੱਲੂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਕਬੂਤਰ ਹਾਰਿਆ।