ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੱਡੇ ਉਲਝਣਾਂ, ਦੁਖ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਿਤ ਹਾਂ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਇਕ ਇਕ ਅੰਗ ਨਾਲ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਿਤ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ, “ਰੋ ਨਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੇ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ‘ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਜਨਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਯ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਅਗਸਤਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਹਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ। ਇਹ ਮਾਣੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੀਵਦੇ ਜੀ ਮੌਤ ਹੈ—ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।” ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: “ਜਦ ਕੋਈ ਮਰਦਾਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ; ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਅਗਸਤਯ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆਇਆ। ਇੰਦਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਆਇਆ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਤੇ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਬਾਹਰ ਆ, ਇੰਦਰ; ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਸ਼ੁੱਧ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।” ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹਿੱਤਕਾਰੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਗੀ, “ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ।” ਉਸ ਨੇ ਮੰਗੀ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ, ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਸ਼ਪਾਪਤਾ, ਤੇ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਕਤੀ।” ਫਿਰ, ਮੈਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਤੂੰ, ਵਸੁਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—” “ਤੁਰਤ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਉੱਥੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।” “ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦੋ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਹਾਨ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ: ਗੌਤਮੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪੂਜਿਆ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵਚਨ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਵਾਲੇ।” “ਬਚਾਓ, ਹੇ ਧਰਮ, ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ।” “ਬਚਾਓ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਇੱਛਤ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ।” “ਬਚਾਓ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਆਸਥਾਨ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ।” “ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੂਜਿਆ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪੂਰਨ—ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੋ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੀ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਸ਼ਾਪ, ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਆਪਸੀ ਵੈਰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਪਾਪ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।” “ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ—ਪੰਜਾਹ, ਇਕ ਛੱਡ ਕੇ—ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋਣ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਲੈਣ।” “ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ।” “ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੇ, ਮਰੁਤ ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਸੁਖੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।” “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਰਾ-ਵਧ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਤੇ ਬਰਬਾਦੀ ਹੋਵੇ।” ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ, ਅਗਸਤਯ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ, ਦਿਤੀ, ਅਗਸਤਯ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ, ਸ਼ਾਪਾਂ, ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਖਰਕਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦੋਸਤੀ, ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।