ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਸਲਾਹ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਪੂਣ ਹੈ? ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੇ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਮੋਠਾ ਚੁੱਕ ਕੇ। ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ?” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਭ੍ਰੂਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ।” ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।” ਇੰਦ੍ਰ, ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੀ, ਥੋੜੀ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰੂਣ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭ੍ਰੂਣ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਰੋਣ ਲੱਗੇ; ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰੋ ਨਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।