ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਮਾਇਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਇਆ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿ। ਫਿਰ, ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਢ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਮਰਪਣ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ।” ਇੰਦਰ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼!” ਆਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਵੈਰ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਹਸਰਾਕਸ਼ ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਸ਼ਾਮ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਸੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੌਕਾ ਦੇਖਿਆ, “ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ,” ਆਖ ਕੇ, ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜੀਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਧਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਸ ਵੇਲੇ ਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਤਕਰਤੁ ਹੈਂ, ਸਹਸਰ ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ, ਫਿਰ ਜਦ ਚਾਹੁੰਵੇਂ ਲੜ। ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਨਿਰਸਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਭਰਾ ਨੂੰ, ਉਹ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜਾਂ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਯੁੱਧ-ਭਾਵ ਮੇਰੇ ਵਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੋਢਾ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਕਿਉਂ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰੋਧ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰੇ; ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵੱਢਿਆ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।” ਪਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਵੈਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਰਭ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਟੁਕੜਾ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਗਰਭ ਦੇ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰੂਪ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਾ ਰੋਵੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਰੁਤ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ। ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਡੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵੀ ਭਰਾ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਨੇਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਘਟੀਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਹਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੇਖਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੈਰੀ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦ ਤੂੰ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇ; ਤੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਜਦ ਅਗਸਤਯ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣੀ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆ ਜਾ, ਇੰਦਰ; ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।” ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੱਚ-ਝੂਠ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਗਈ।