ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭੱਟ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੈਤਯ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੈਤਯਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਪਕਾਰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਮਾਇਆ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਧ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਮਾਇਆ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ?” ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਮਿੱਤਰ। ਸੱਚ ਦੱਸ।” ਫਿਰ ਦੈਤਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਹਸਰਾਖਸ਼ (ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ) ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਵਜਰਪਾਣੀ (ਵਜਰਧਾਰੀ) ਇੰਦਰ ਹੈਂ! ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤੈਥੋਂ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।” ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ, ਜਾਦੂਗਰ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਮਾਇਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮਾਇਆ, ਦੱਸ।” ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਦਿਤੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿ। ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਰਭ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੰਡ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਰਨ ਜਾਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਰਨ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇੰਦਰ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ” ਕਿਹਾ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਸਰਾਖਸ਼ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਸੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਆਖਿਆ, “ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ,” ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ: “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਂਦਾ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਤੂੰ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢ ਦੇ, ਫਿਰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਅਣੁਚਿਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਸਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ? ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਯਸ਼ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੰਨ, ਨਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਗਨ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਂ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਲੈ।” ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਉੱਤਸੁਕ ਹੈਂ? ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂਪਣ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲੋਭ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਆਖਦੇ, “ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਜਿਊਂਦੇ ਹਾਂ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੰਡਿਆ, ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।” ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਵੈਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਨ, ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾ ਆਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ—ਹਰ ਟੁਕੜਾ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਗਰਭ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰੋਓ ਨਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਰੁਤ ਜੰਮੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਉਰਜਾਵਾਨ। ਉਹ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁਲ ਭੁਲਾਈਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਡੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਨੇਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਡਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਉਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਹਰੀ, ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰੇਂ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ। ਮਾਣਵਾਨ ਲਈ, ਜਿਉਂਦੇ ਜੀ ਮਰਨ ਇਹੋ ਹੈ—ਜਦ ਵੈਰੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਣ, ਕਿ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।