ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਉਸਦੇ ਵਰਤ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਭ੍ਰੂਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਨੇਕ ਦਿਲੀ ਅਤੇ ਭਲਮਨਸੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਈ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ, ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਾਇਆ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕਾਤਲ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਨਾਮੁਚੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਨਾਮੁਚੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਝਾਗ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਝਾਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਮੁਚੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਮਾਇਆ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਣ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਮਾਇਆ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਧ।" ਇਸ ਉੱਤਰ 'ਤੇ, ਹਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਮਾਇਆ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?" ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਦੋਸਤ। ਸੱਚ ਦੱਸ," ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਹਸਰਾਖ੍ਸ਼ (ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ) ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਵਜਰਪਾਣੀ (ਵਜਰਧਾਰੀ) ਹੈਂ! ਦੋਸਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ) ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਮਾਇਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਈ ਵਿਦਿਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਇਆ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਦਿਤੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ।" ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਢ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਵਜਰ ਵਰਤ, ਤਾਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖਿਆ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਹਸਰਾਖ੍ਸ਼ (ਇੰਦਰ), ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ," ਅਤੇ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਭ੍ਰੂਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ। ਤੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਭਰਾ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ, ਫਿਰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਰ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਨਿਰਅਸਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ? ਭਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਉਹ ਵੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ?" "ਜੇ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮੇਰੇ ਵਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੋਢਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ।" "ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੰਤਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" "ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂ ਮਰਦਾਨਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।