ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸਚ ਦੱਸੋ—ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ?” ਪਰ ਤਾਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੀਰਬਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤਾਰਾ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?” ਤਾਰਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਓ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਧਾ ਰੱਖਿਆ। ਬੁਧਾ, ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਬੁਧਾ ਨੇ ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਓ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਪুণ੍ਯ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਸੋਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਧਾ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨੀ, ਯਜਨ-ਪ੍ਰੀਤ, ਅਤੇ ਦਾਨ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਅਜੇਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਅਜੈ, ਅਗਨੀਹੋਤ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਨੇਕ-ਮਨ, ਸਯਮ-ਵਰਤ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਯ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਬ੍ਰਹਮਨ-ਵਾਕ, ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਸੱਚ-ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁਣਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਈ ਸਾਲ—ਦਸ, ਪੰਜ, ਛੇ, ਪੰਜ, ਸੱਤ, ਅਠ, ਦਸ, ਫਿਰ ਅਠ—ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਚਿੱਤਰਰਥ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਲਕਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ, ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਵਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੀ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਲਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ: ਆਯੁ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਮਾਵਾਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਦ੍ਰਿੜਾਯੁ, ਵਨਾਯੁ, ਅਤੇ ਬਹਵਾਯੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਅਮਾਵਾਸੁ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਭੀਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਭੀਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਸੀ। ਕਾਂਚਨਾ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਸੀ; ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਵਿੱਚ ਜਹਨੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ—ਸਰਪ-ਯਜਨ—ਕੀਤਾ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਪਰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ-ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਹਨੂ ਨੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ inundated ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ!” “ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਲਈ, ਗੰਗਾ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ!” ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਜਹਨੂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤਾ; ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੰਗਾ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਪਾਪ ਪਤਨੀ ਕਾਵੇਰੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੰਦਾ ਸੀ; ਸੁਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ। ਅਜਕਾ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ: ਕੁਸ਼ਿਕਾ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ, ਅਤੇ ਮੂਰਤਿਮਾਨ। ਕੁਸ਼ਿਕਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਨੇ ਉਤਸ਼ਮ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। “ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ,” ਸੋਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ-ਸਹਾਈ ਬਣ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਖੁਦ ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ ਬਣਿਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੌਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਗਾਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਧੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਸ਼ੁਭ ਸੀ। ਗਾਧੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਚੀਕਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਪਤੀ ਨੇ, ਭਰਗਵ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਿਚੀਕਾ ਨੇ ਗਾਧੀ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਭਰਗਵ ਰਿਚੀਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਓ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤ; ਤੈਥੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਮ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।