ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੇ! ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਗਣੋ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕਰਤੱਵ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?” ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਤ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ।” ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਾ—ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ—ਸਿਤਾ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ! ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।” ਇਸ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਰਾਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਛੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: “ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉੱਚਤਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਮੈਂ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ, ਅਕਲਪਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਪਤੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਦੋਵਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਅਸੀਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਣ ਵੀ ਹੈ; ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵਾਂਛਤ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮਪਤੀ, ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਪਿਆਰੇ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਸੋਮਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵਤੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨੰਦੀਨਾਥ, ਵਿਘਨ ਨਿਵਾਰਕ, ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਧਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਅਜਨਮਾ ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆں ਵੀ ਪੁਜਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸੋਮਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਧੰਨ ਸ਼ੰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਆਪਣੇ ਵਰ ਮੰਗ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।” ਰਾਮਾ ਨੇ ਬੈਲ-ਧਾਰੀ (ਨੰਦੀਵਾਹਨ) ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ। ਅਤੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਿੰਡਾਦਾਨ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੀ ਦਾਤ, ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਾਤੀ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿਥੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਰਾਮਾ ਦੇ ਘਾਟ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਕ ਤੀਰ ਡਿਗਿਆ, ਜੋ 'ਤੀਰਘਾਟ' ਬਣ ਗਿਆ—ਸਾਰੇ ਵਿਪਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਥੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਘਾਟ' ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਤਾ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੀ। ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣ ਗਈ। ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਹੜੀ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ! ਰਾਮਾ ਦੇ ਘਾਟ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਪੁੱਤਰ-ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਦ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਨਵ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗੇ, ਤਦ— ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਅਟੁੱਟ, ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਜੋ ਰਾਜ, ਯਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਨੇਕੀ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਪਤੀ, ਆਚਰਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹਾਂ— ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਵਾਧਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਿਮਨ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਈ ਹਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਸੁਜਨ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।