ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਆਖੀ। ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਏਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਏ—“ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜਨਕ ਜੀ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਚਿਤ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।” ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਹੋਮ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ?” ਜਦ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਇਥੇ ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਟਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ।” ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਆਟੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ—“ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਗਵਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਘਾਟ ਕੀ ਹੈ?” ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਠੱਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ; ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।” “ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਜੋ ਭੋਜਨ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।” ਜਦ ਪਿੰਡ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਚਤ ਅੰਤਿਮ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਆਈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਆ ਗਏ। ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਨਨਰ ਭੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦਸ਼ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?” ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਸੀਤਾ ਰਾਹੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵੇਖ, ਪੁੱਤਰ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੀ ਆਖਿਆ। “ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਰਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।” “ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਪੁਣੀਤ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਵੇਖ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” “ਜੇਕਰ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੜੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਨੇਕ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ। “ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਜਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕਰਤੱਬ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਵੀ ਦਰਿਆ ਗੰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਧਾਰਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।” “ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਜਾ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹਾ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਐਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।” ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਛੱਤੀਸ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹਨ; ਸਰਵ ਗਿਆਤਾ, ਅਸੀਮ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਉੱਚਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਅਚਿੰਤਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਗੌਰੀ ਪਤੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਦੋਹਾਂ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਣਮਾਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਦਇਆਲੂ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਭੈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਪਤੀ, ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅੱਖ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਹ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਪੂਜਿਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਸੋਮਪਤੀ, ਜੋ ਅਪਨੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਵਿਜੇਤਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੰਦਿਨਾਥ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।