ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਵਿਦਿਅਰਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ—ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਪੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਕੱਲਾ ਸਹਾਰਾ, ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈਂ—ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ?" ਇਸ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, "ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ," ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ—ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਸਚ ਦੱਸ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਾਪੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਚ ਬੋਲ, ਸਾਨੂੰ ਠੱਗ ਨਾ।" ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਦੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ। ਸਾਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਹੱਥ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਰੋ ਪਏ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਹੋਈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ṛṣi ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਲਵ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। "ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੋ, ਦਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ। "ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ-ਕਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ; ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਹਾਨ ṛṣi ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਰਾਮ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਬਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਗਿਆ। ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਹਿਮਤ ਨਾ ਹੋਇਆ। "ਵੱਡੀ ਕismet ਨਾਲ, ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਆਏ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।" ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੰਗ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦਸ਼ਰਥਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਦਿਆ, ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ, ਲੋਕ ਕਲਾ, ਰਥ ਯੁੱਧ, ਹਾਥੀ-ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਗਦਾ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ-ਉਪਸੰਹਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਾਟਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਨਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਮ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਖਾਈ। ਜਨਕਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ—ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ—ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਰਤ, ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਾ ਦੀ ਦੁਖ-ਦਾਸਤਾਨ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਜਨਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੰਕਲਪ, ਦੁਖ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਹੋਏ।