ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁੰਦਰ ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੈਕਈ ਰਾਣੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ। ਕੈਕਈ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਦ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧੁਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤਿਗੁਣੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਧੁਰਾ ਰੱਖ ਕੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਕਮਾਲ ਦਾ ਕਾਰਜ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਕੈਕਈ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਲੌਟਿਆ। ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਕੈਕਈ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਮੰਗ ਲਵਾਂਗੀ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਅਭੂਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਵਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੁਣੋ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੈශ්ਰਵਣ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਬਹਿਰਿਆਂ ਤੇ ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੀ ਲਾਣਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਲ ਧਨ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹਕੂਮਤ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ।" ਇਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਚਲ ਪਿਆ; ਨਾਂ ਤਾਂ ਸਿਆਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਘੜਾ ਭਰ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਸਮਤ ਜਦ ਉਲਟਾ ਕਰਵਾ ਲਵੇ ਤਾਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮੈਤ੍ਰ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਦਰਦ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇਕਦਮ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ?" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਚੁਟਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਧੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਾਣ ਲਓ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੱਕਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਅੰਨੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ?" "ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ? ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਅਭਾਗਾ ਹਾਂ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ—ਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਰ ਨਾ ਜਾਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਤ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ: "ਕੀ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ? ਅਜੇ ਤਕ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਗਈ?" "ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ, ਚਾਹੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ।