ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਹੋਏਗੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਾਯੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖ ਲਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਿੱਤ ਸਕਣ।” ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਵਾਯੂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਪੱਖ ਵੀ ਲਓ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੈਤਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਮੁਚੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਧੁਰੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ, ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਧੁਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਕੈਕੇਈ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਵੀਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਧੁਰੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ ਕਿ ਰਥ ਦੀ ਧੁਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਥਾਮ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਵਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਾਰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਮੰਗ ਲਵਾਂਗੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਵੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਤਕਦੀਰ ਕਿਵੇਂ ਉਲਟ ਗਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਸੀ, ਜੋ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਸ ਨੇ ਤੜਫਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਬਹਿਰਿਆਂ ਤੇ ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜਾ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੀ ਲਾਣਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਕੋਲ ਧਨ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਕੂਮਤ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੇਵੇ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜਲ ਲੈਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਜਲ ਲੈਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੜਾ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਖਾ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਤਕਦੀਰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਮੈਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੋ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵਚਨਵਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਚੁਟਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।