ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਰੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ!" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੋ! ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਵਾਮਨ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਤੁਸੀਂ ਧੂਏਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ!" ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਧਨਵੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਚਕਰਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰਵਭੌਮਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਥੋਂ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਹਾਰ, ਨਹੁਸ਼ ਵਲੋਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ, ਸਿੰਧੁਸੇਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ? ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਬਦਨਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਰਾਜ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ? ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਰਾਜ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਦੱਸਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ:" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੰਬੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜਦ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਨਿਰਵਿਘਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤ੍ਰੁੱਟੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ, ਦਾਨ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਨਾਲ—" "ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਪੂਰਣਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਦਵੀ ਦੀ ਹਾਨੀ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕਰਤਵ ਕੀਤਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਿਛਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਦ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਹੜਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?" "ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸੀ: ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਆਯੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਚਿੱਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਲੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ।" "ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ:" "ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਜੋ ਉਸ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਆਈ, ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਇਸ ਭੁੱਲ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਰਸਤਾ।" "ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ।" "ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਗੌਤਮੀ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮਤਸਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੂਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਫਿਰ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਬੁੱਧ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕਲਕਿਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਅੰਤਹੀਣ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਮਦਗਨਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਵਰਨ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਯਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਬਹੁਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਸਿਰ ਹਨ। ਅਨੇਕ ਲੋਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਤਕਦੀਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸੁਖਸ਼ੂਨ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅਨੰਤ ਜੋਤੀ, ਓਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਇਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮਹਾਨ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਯਗਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਾ ਜਾਤ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਸਮਾਧੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸੋਮ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਕ ਮੂਰਖ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਮੁਕਤੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਗਿਆਨ, ਯਗ, ਤਪ, ਧਿਆਨ, ਹੋਮ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ।" "ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਹੈ: ਸੋਮ-ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।