ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਉਸ ਮਾਇਆ ਰੂਪਣੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਵਰ ਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਛਿਤ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ "ਹਨੇਰਾ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਡੋਰੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀਆਂ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ: "ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਅਚਿੰਤਯ, ਜੈ ਹੋਵੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੇਤਾਵਾ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਗੋਪਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਰਪ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਗੋਵਿੰਦ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਨਮਸਕਾਰ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਵੇਂ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਰੂਪ ਮਾਧਵ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਕਰਮ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਮੰਗਲ ਰੂਪ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ! ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਮੋਖਸ਼ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ਵ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ—ਨਮਸਕਾਰ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਮਨ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਅਨਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਅਨਾਜ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਰਮ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦਾਨ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਯਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਯਸ਼ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਰੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਏ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਾਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪਾਨੀ ਹੋ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ ਹੋ!" "ਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਾਮਨ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ!" ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਧਨਵੰਤਰੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਇਸ ਵਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਵਲੋਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ, ਸਿੰਧੁਸੇਨ ਦੇ ਮਰਨ, ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹਾਂ? ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਲਾਜ਼ ਦਾ ਸਾਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣੇ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛ। ਉਹ ਪਿਛਲਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਹੀ ਦੱਸਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਇਹ ਰਾਜ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਤਦ ਮੈਂ, ਲੰਬੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਪੂਰਤਾ, ਅਰਥਾਤ ਅਧੂਰਾ ਧਰਮ, ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।" ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਦੀ ਗਲਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ, ਗਲਤ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਪਦਾਰਥ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਅਪੂਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀਆਂ ਦੀ ਅਗਰ ਅਪਮਾਨਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਪੂਰਤਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਦਵੀ ਦੀ ਹਾਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕਰਤਵ ਕੀਤਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬੁਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।