ਜੋ ਭੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਉਪਜਾਉ ਜ਼ਮੀਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਹੀ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਸੁਪਰੀਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈ।" ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੁਚੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਹੋਮ, ਪਿੰਡ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਅੰਨ ਦਾ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਮੰਗਲਮਈ, ਅਮਰ, ਵੇਦਮਈ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਸੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੈਣ ਰੇਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਟੇਢੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਵਿਅੰਗ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਮਹਾਤਮਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਇਸ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿਆਂ? ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ, ਪਰ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹਾਏ! ਪੁੱਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੌਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਯਮੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਠਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਠਾ ਦੀ ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਠਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜੀ ਵਜੋਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰਮਿਤੀਆਂ, ਵੇਦ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤ ਪੜ੍ਹ।" ਕਠਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ! ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਢਿੱਲ ਕੀਤੇ ਬੋਲੋ। ਉਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਆਸਥਾਵਾਨ, ਨਿਮਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ "ਜੈ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦਿਤਾ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਠਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਹੋਵੇ, ਆਖੋ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰ—ਇਹੀ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਹੈ।" ਕਠਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੀ ਤੇਰੀ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਯਾਦ ਰੱਖ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ।" "ਜੈ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਕਠਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰੇਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਰੇਵਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ, ਕਠਾ ਨੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰੇਵਤੀ ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੁੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਵਗਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ "ਰੇਵਤੀ" ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਠਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੂਬਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ "ਵਿਦਰਭਾ" ਨਦੀ ਬਣੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਰਭਾ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।