ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਸ਼ਨੀ ਦੇਵ (ਸੌਰੀ), ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਤਪਸਿਆ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸ਼ਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਨੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅੰਤਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਮੰਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਿਜਲੀ ਪੈਣ ਵਾਂਗ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਨੀ ਦੂਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਪਿਪਪਲਾ ਰੁੱਖ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਲਿਆ; ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਅੰਤਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਕੇਵਲ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ, ਅਗਸਤ ਮੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ ਲਟਕਾਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਮੰਡਾਵਾਰਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਚ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋਣ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਅਸ਼ਵਤਥਾ ਅਤੇ ਪਿਪਪਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸ਼ਨੀਸ਼ਚਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਸੱਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਜਨਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰਥ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸਨ, ਜੀਵ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਅਧਿਐਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਹੰਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਦਿਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਕੇ, ਮੈਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਪਾਵੋਗੇ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਵਧਾਏ।" "ਰਾਜਾ" ਸੁਣਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ?" ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾਵਾਂ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾਵੋ।" ਜਦੋਂ ਗੌਤਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਕਰਦੇ? ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" "ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ? ਹੇ ਜਲ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ, ਜਿਹੜੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ? ਇ’en ਸਮਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਲਗਦਿਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਮਾਤਾ, ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਦਿਵਾਂ?" "ਸਾਨੂੰ ਪਤੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ।" ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਅਮਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਦਵਾਂਗੀ।" ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਵੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਥੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਮਾ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਧਨਿਆ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦਿਕ ਕਥਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਪਜਾਊ ਜਮੀਨ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ, ਦਾਨ ਕੀਤੀ।