ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਤੁਰੰਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਰਤਾਰ ਲਈ ਨਿਰਫਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਐਸਾ ਯਜਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਟੀ ਹੀ ਫਲ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਵਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, "ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਬੁਰਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ?" ਇਲਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਝੱਲੋ।" ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ—ਜੇ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ—ਸੋਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਝੱਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਿਰ ਝੱਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਇਹ ਅਤਿ ਦਿਵ੍ਯ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ "ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਚਾਰੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਥਾਨ "ਰੁਦ੍ਰਤੀਰਥ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ "ਸੌਰਯ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, "ਅਵਿਮੁਕਤ" ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ "ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ" ਤੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ, "ਅਵਿਮੁਕਤ" ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆਰਾ ਵੀ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ "ਅਵਿਘਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੀਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਯਜਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਹਰੀ ਨੂੰ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਵਾਘਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਇਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਸਾਡੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਭਰੀ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਰੱਖੀ; ਤੂੰ, ਪੇਟ-ਵੱਡਾ, ਵਾਘਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ—ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ "ਲੰਬੋਦਰ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ!" ਪਗੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਇਆ। ਜੋ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਘਾਂ ਦੀ ਫਾਂਸ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਾਘਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ—ਧਰਮ, ਧਨ, ਤੇ ਕਾਮ—ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ, ਚੂਹਾ-ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਚ, ਗੀਤ, ਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਮਨਭਾਵਨ ਰਸਨਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ—ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ, ਸਤਿਕਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਘਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਾਘਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਤੁਤਿ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ। ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ "ਅਵਿਘਨ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵਾਘ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।