ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ, ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਖੱਟ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਖੱਟ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਪ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਚਾਲਾਂ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੌਣ ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਤੀ ਹੀ ਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਸਦਾ ਮਾਰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਵਾਸਤੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਦੱਸ, ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਭੋਗਵਤੀ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਹੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। 'ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੌਤਮੀ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।' ਜਦ ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਵਿਚ ਸੱਪ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਕismet ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਲੈ ਚਲ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਮੂਹ ਦੁਖੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਰਬੋਤਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ।" ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਗੌਤਮੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਚਲਾ ਜਾਵੀਂ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਜ਼," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਯੋਗ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਨਾਗਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ, ਭੋਗਵਤੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਤ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਉਹ ਤੀਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। "ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲਾ ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਜਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ; ਹੇ ਨੀਲਕੰਠ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। "ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਦਿਆਂਗਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ।" "ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਆਓ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ।" "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੀ ਕਰਦੇ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਹਨੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ ਚਹੁੰਫੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਸ਼ੰਭੂ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਲੈ ਲੀਆਂ।