ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ। ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਸਲਾਹ?" ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ—ਕਿ ਉਹ ਸੱਪ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਧਨ-ਵਾਨ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਯੋਗ ਸਾਥੀ, ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਵਿਜਯਾ—ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਣਗਿਣਤ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਭੋਗਵਤੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੈ।" ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤਰ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਗ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਧੀ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਈ ਸੱਚੀਆਂ-ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤੋਹਫੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤਰ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਵਿਆਹ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ, "ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਗ, ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਨ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਭੋਗਵਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ, ਦਾਸੀਆਂ, ਵਸਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਵਿਜਯਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਕਰਸ਼ਕ ਅਕਲ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਭੋਗਵਤੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ ਸੀ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ, "ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?" ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦਾਈਏ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸੱਪ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੇਖੀਏ ਉਹ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈ।'" ਦਾਈ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭੋਗਵਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਦਿਵਯ ਜੀਵ ਹੈ। ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ: ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਸੱਪ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਗਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਵਯ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭੋਗਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਗਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਸਨ।