ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਾਈਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਗੋਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੋ-ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿਤ੍ਰਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਦੇ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਨਖ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ, ਚਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਈਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾ ਸਕੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਗੰਗਾ—ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ—ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਜਿਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਕਸ਼ਯ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਜਲ ਵੈਦਕ ਪਿੱਪਲਾਦ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਿੱਪਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪੁੰਨਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੇ ਉੱਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰੀਏ, ਦਾਨ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਚਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲੇਸ਼ਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਨ ਮੰਤਰੀ, ਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਨਾਗ-ਸਰੂਪ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਚੂੜਾ ਕਰਵਾਓ।” ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਨਯਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਨਾਗ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਿਆਸਥਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗ-ਸਰੂਪ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਤੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ? ਦੱਸ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨਾਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਜਬਰਦਸਤੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ-ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਾਵੇਂ ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: “ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ; ਉਹ ਸਤਗੁਣੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵੀਰ, ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਥ ਉੱਤੇ, ਨਾਗੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਨਾਗਤੀਰਥ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।