ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸਨ, ਦੇਵੀ-ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਖੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀਫਲਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਜੂਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਣਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ।" ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ ਵੀ ਨਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਦੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ, ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਧੀਚੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: "ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਸੰਸਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਯਗਿਆ ਕਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸ।" ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਜੋ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂ-ਤੋਨਾ ਦਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪ੍ਰਕੋਪ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲੇ।" ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਾਦੂ-ਤੋਨੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾ ਲਵੋ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ (ਮੈਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂ-ਤੋਨਾ) ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਪਾਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੋਂ ਹੀ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪੰਜ ਮਹਾਂਭੂਤ, ਚਲਿਤ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਕੁਝ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਣਾ ਜਾਣੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਪਾਓ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।" ਉਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਇਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਾਹਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਅੱਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਹੋ। ਉੱਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਅਨੰਦ ਲੈ। ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੋ..." ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੋਗੇ?" ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਕੁਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।" ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਹੋਰ ਚਾਰ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਚਲ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੋਮਨਾਥ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਅੱਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜ ਦਰਿਆ—ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ, ਤਪਤੀ—ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਸਾਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਥੇ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਧੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗੋਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਮੇਧ ਯਗਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਪਿਤਰੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਦੀਆਂ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਨਖ, ਜੇ ਉੱਥੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਏਵੇਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਆਓ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਈਏ; ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਚਲਿਤ ਤੇ ਅਚਲ ਦੋਵੇਂ।