ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਵੇਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ—all dedicate ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਇਤਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਸਭ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਪਾ ਲਵਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ ਜੋੜਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। "ਤੂੰ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖੇਗਾ," ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਛੱਡ ਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।" "ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!"—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਖਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਅਲੋੜੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਤਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧਨਿਆ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਦਧੀਚੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਯਜਨਾ ਕਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਬੱਚਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ," ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ," ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਸਭ ਕੁਝ ਖਪਾਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਜੜ ਅਤੇ ਚਲ ਪਦਾਰਥ ਵੀ।" "ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਜਾਣੋ; ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਦੋਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖਪਾਓ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।" ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਹਿਨੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ। ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣੋ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਕਰ। ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ—" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ?" ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਧਰਮਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਲੈ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ, ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ।" ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਅਕੇਲੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੀ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ; ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਤੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਨਾਥ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਦਰਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।