ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵਯ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਜੋ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਸਚਾਈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੱਪਲਾ ਅਤੇ ਅਮਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ। ਉਹ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਅਬੋਧ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ।” ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ “ਤਾਂ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੰਗੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ।” ਦੇਵਤੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ-ਸਮਝਣ ਦੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਧਨੁਆੜ ਹਨ ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।” “ਸੇਵਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੈਰਾਂ ਪਰ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸੋਭਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਰਨ-ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?” “ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਮੈਥੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ—” “ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਗਿਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਇਹ ਵचन ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਵਯ ਰਥ ‘ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਜੋੜਾ ਸੀ, ਆਸਮਾਨੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਗਾ। ਆਪਣਾ ਦੁਖ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।” “ਵੇਖ, ਵੇਖ!”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਜੋੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਯ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। “ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦਕਿ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਤੁਸੀਂ ਧਨੁਆੜ ਹੋ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ, ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਯਜਨ ਕਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” “ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ,” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਦਧੀਚੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਤੂੰ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।” “ਮੈਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ;” ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। “ਅੱਗ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਪਾਉਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਜੜ-ਚੇਤਨ ਜੀਵ ਵੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਦੋਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖਪਾਓ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ‘ਤੁਾਡੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਹੈ।’” ਉਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਹਨੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਅੱਗ ਜਾਣਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੋ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਲਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਭਗਤੀ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਸ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।