ਇੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਬਲ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਕੰਦਿਸ਼ਿਕਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂ; ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਨ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਨਿਵਾਸ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਨੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਸਮਰਥ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰਸ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ—“ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੋਲਣ, ਸੋਚਣ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ pavittar ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਿਣ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਜਾਂ pavittar ਥਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਾਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ pavittar ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਆਖੇ; ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਾਣੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ੌਰੀਅ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਸਚਾਈ, ਮਾਪਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਕਰ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—“ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਗ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ੍ਹਣ ਨਾ ਦੇ।” ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਫਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸ਼ੈਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੱਪਲਾ ਅਤੇ ਅਮਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ‘ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ’ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—“ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਦਾ ਹੈ—“ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੀਵ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਸਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਇਹ ਸੋਖਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ— ਤਾਂ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਉਹ pavittar ਜੋੜਾ—ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ—ਚੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਦੁੱਖ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤਿਆਗ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ। “ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!”—ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਤੇਰੇ pavittar ਮਾਪੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੰਖੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। “ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਉੱਤਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ—“ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ, ਬੱਚੇ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ—“ਵਿਆਹ ਕਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਯਗ ਕਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।” “ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।