ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ’ਚ, ਸੂਰਜ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ’ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ।” ਫਿਰ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਂਗਲ ਦੀ ਅੱਧੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਸਨ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।” ਤਦ, “ਓਮ” ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।” “ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ। ਇੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।” “ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੰਦਿਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਦੁਖੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਨ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਸਣ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।” “ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਕਤ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੇ: “ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੋਲ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।” “ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਭੂਮਿ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹਨ—” “ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਵੀ ਵਧੀਕ ਦਿਤਾ ਪਸੰਦ ਕਰਣ, ਉਹ ਮਿਲੇ; ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਆਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਬੋਲੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।” “ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਨਮਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਹੌਸਲਾ, ਸੱਚਾਈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: ‘ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਾਵੇਂ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬੋਲ; ਮਨ ਨਾਂ ਡੋਲੇ।’” “ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ’ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ੈਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।” “ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਪਿਪ੍ਪਲਾ ਅਤੇ ਅਮਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ।” “ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ‘ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ’ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ, ਹੁਣ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: ‘ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਹੈ।’” “ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਨਮਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੰਗ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗੇ।” ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਨੇ ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿਪ੍ਪਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ: “ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਜੀਵ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਸਦਾ ਸੇਵਾ-ਭਗਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ—ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?” “ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ; ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ—” “ਮਨ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਜੋੜਾ—ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ—ਚੜ੍ਹ ਗਏ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਗਾ। ਦੁੱਖ, ਲੋਭ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।” “ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!” ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।