ਪਿੱਪਲਾ ਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਰਿਹਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਡਾਇਨ, ਜੋ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਡਾਇਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ! ਇਹ ਡਾਇਨ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਡਰੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਣ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਖੀ ਹਨ—ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਡਾਇਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਤਦ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਇਥੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਉਹ ਇਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਥੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਰਹਾਂਗੇ।” ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਿੰਨੀ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੀ, ਉਤਨੇ ਦੂਰ ਤੱਕ, ਚੰਗੇ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੋ।” ਤਦ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ “ਓਮ” ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੁਖੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਦਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਬੇਟਾ।” “ਇਥੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।” “ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।” “ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲ ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਵਾਸ ਬਣੇਗਾ।” “ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਕਦੇ ਅਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰਸਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਵੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਬਦ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।” “ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਣਕਰਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ—” “ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ; ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦ, ਜੋ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਸਚਾਈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਿਲੋਂ ਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ।” ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਸਮਾਨ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਤੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।” “ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੱਪਲਾ ਅਤੇ ਅਮਰਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ “ਤਥਾਸ্তু” ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।” “ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ।