ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਵਚਨ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।” ਉਹ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸਿਫ਼ਤ ਉਸ ਲਈ ਅਰਥਹੀਣ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡائن ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!” ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਾਇਣ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣੀ। ਉਹ ਡਾਇਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਜਣਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਡਾਇਣ ਜਨਮੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਆਖ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।” ਡਾਇਣ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਡਾਇਣ?” ਉਹ ਆਖੀ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਡਾਇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ। ਪਿੱਪਲਾਦ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਡਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ।” ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਿੱਪਲ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਯੋਜਨ ਗਿਣੇ ਗਏ, ਉਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਡਾਇਣ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਡੇ ਰਾਖੇ ਬਣੋ, ਸ਼ੰਭੂ! ਇਹ ਡਾਇਣ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਖਤਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡਰੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭਉਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਰਾ ਦਿਓ।” ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਜੋ ਵੀ ਨਿੰਦਤ, ਪੀੜਤ, ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਰਾ ਹੋ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ। ਇਹ ਡਾਇਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਵਾਇਆ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਰਾਖੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਰਹੀਏ, ਉਹ ਲੋਕਿਕ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਰਵਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਉਹ ਇਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿਣ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਰਜਾਤ ਵ੍ਰੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। “ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੇ।” ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਯੋਜਨ ਗਿਣੇ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੰਗੂਠੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਭਾਗ ਜਿਤਨੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨਿ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੌਣ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੋ।” ਤਦ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ‘ਓਮ’ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। “ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਵੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਭ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਲਈ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਪੁੱਤਰ। ਇਥੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਂਡੀਸ਼ਿਕਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂ। ਦੁਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਦਿਨ, ਹਰ ਦਿਨ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਸਾਲ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਥੇ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਨੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਰਥ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰਸਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਪਿੱਪਲਾਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਬਚਨ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਵਾਸਤੇ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਨ—” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।