ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਦਮ्य ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੋ।” ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹ੍ਰਦੈ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।” ਤਦ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸाधਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਸੁਵਸਤਿਕ ਮੂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਇਉਂ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਖੇਗਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।” ਤਦ ਪਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਅਹੰਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਧੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਅਰਥਹੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡਾਇਨ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਡਾਇਨ ਨੇ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਤੀਤ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਜਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਡਾਇਨ ਜਨਮੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਯਾਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।” ਉਸ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ,” ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਡਾਇਨ?” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਡਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਡਾਇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ। ਇਸ ਲਈ, ਡਾਇਨ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।” ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਜਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਗਿਣੇ ਗਏ, ਉਤਨੇ ਦੂਰ, ਡਾਇਨ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਵਰਗਵਾਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸ਼ੰਭੂ! ਡਾਇਨ ਸਾਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸ਼ਿਵ।” “ਜੋ ਵੀ ਨਿੰਦਿਤ, ਪੀੜਤ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸ਼ਿਵ।” “ਡਾਇਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਉਹ ਕਰਤਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਏ, ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?” ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਇੱਥੇ ਉਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਿੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਹਿਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੇ।” ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਗਿਣੇ ਗਏ, ਉਤਨੇ ਦੂਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੀ ਅੱਧੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੰਜ ਲੱਖ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਧੂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।” “‘ਓਮ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਜੇਕਰ ਦੇਵਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਵੀ ਜਾਣ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।’ ‘ਕੋਣ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ? ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।