ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸाक्षੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਸ੍ਮਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ। ਉਹੀ ਪੁਰਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਸ-ਮੂੰਹਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਰਾਰੀ ਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਹਸ਼ਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਯੋਗ ਜਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਬਾਣ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਾਵ-ਭੀਨੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਧਿਆਈ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਾਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਣਨਾਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਣਨਾਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ਼ਾਨਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਸੋਮਾ ਵੀ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਧ-ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵੈ-ਭੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਿੱਪਲਾਦਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨਿਰਭਿਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਸੀ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜੀਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਮੇਰੀ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੋ।" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਦੇਖੇ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਬੱਚੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਵੇਰ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਸਵਸਤਿਕ ਅਸਨ ਵਿਚ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। "ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ: ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਖੇਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ..." "ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।" ਫਿਰ, ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਗਈ, ਨੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਭੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੰਦਰੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧਿਆਈ ਅਰਥਹੀਣ ਹੋ ਗਈ। ਚੁੜੈਲ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਖੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਦਿਓ!" ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚੁੜੈਲ ਨੇ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਚੁੜੈਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ, ਮੌਤ ਵਰਗੀ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ ਦਿਖੀ। ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਖਾ ਜਾ।" ਉਹ ਨੇ ਮੰਨਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ," ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਚੁੜੈਲ?" ਉਹ ਆਖੀ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਚੁੜੈਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ। ਇਸ ਲਈ, ਚੁੜੈਲ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।" ਪਿੱਪਲਾ ਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ, ਚੁੜੈਲ, ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਦੂਰ ਚਲ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਉਠੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ ਦੀ ਵਧਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸ਼ੰਭੂ! ਚੁੜੈਲ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਖਤਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।" "ਜੋ ਵੀ ਨਿੰਦਿਤ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।" "ਚੁੜੈਲ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯੋਜਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ, ਇਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਏ, ਉਹ ਲੋਕ-ਪੂਜਿਤ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਖਿਆ। "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ-ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।